วันพฤหัสบดีที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2557

ภูมิฬ จะอยู่ในใจเราตลอดไป


คุณนายใหญ่ช่องนก ตกลูกครอกใหญ่
มองจากตึกไป นั่นหมาสีดำ  
แป๋ว แว๋ว นักข่าวดัง ชอบนักจับจอง
เอามือลูบหัว ลูบตัว หอมแก้ม
หน้าตามอมแมมกลับรักหนักหนา
จุ๊ฟจู๋หมาน้อย ร้องเล่นหัวเราะร่า
เมื่อเจ้าลืมตาเห็นโลกกว้างใหญ่
แป๋ว แว๋ว พาไปกลับบ้านเมืองนอน
เจ้าตัวละอ่อน แม่ชอบหนักหนา
เลยตั้งชื่อว่า “เจ้าหนูภูมิฬ”
เมื่อวัยเติบใหญ่ช่างแสนซุกซน
ชอบเล่นสาละวนอยู่กับตุ๊กตา
ส่งเสียงร้องจ้าเมื่อเจอเสียงดัง
การงานขยันทำ ช่วยแม่ต้อนไก่
เห็นน้ำไม่ได้ชอบโดดกระโจน
เจ้าหมาตัวนี้ เค้าชอบน้ำนัก
ใครๆ ในบ้านรักแต่คนนอกกลัว
เพราะคนเมามัว มองแต่รูปกาย
ภูมิฬ หมาน้อย สีดำขึงขัง
ร่างกายกำยำ ดูน่าเกรงขาม
คนตั้งนิยาม “ตัวอันธพาล”
คอยเฝ้า คอยตาม แม่ไม่ห่างกาย
แป๋ว แว๋ว เจ้านาย โทรหาทุกวัน
ส่งเสียงแหลมนั่น “ภูมิฬ ภูมิฬ”
กระดิกหางสั่น ปากงับทักทาย
เมื่อสิ้นปีกลาย ฉันไปเยือนเรือน
มีภูมิฬเป็นเพื่อน ขี้อ้อนจับใจ
อาทิตย์ จันทร์ พ้นผ่านไม่นานเท่าไร
คงถึงคราวไซร้ ร่ำลาจากกัน
นับ วัน เดือนปี เจ้าสิบเดือนพอดี
ถึงคราววันที่ หมดเวรบาปกรรม
สิ้นทุกข์ ตรากตรำ ปลิดลมหายใจ
เจ้านายร่ำไห้ ในน้ำตานอง
ครอบครัวจำต้อง น้ำไหลจากตา
แต่ในไม่ช้า กลับฟื้นลุกยืน
เพียงวันหลับตื่น คิดอนิจจัง
ขอภูมิฬน้อย หากรู้จงฟัง
ตัวเจ้านั้นฝัง ในใจเราตลอดไป

(ขอบุญกุศลมี เคยร่วมสร้าง พร้อมอุทิศ แด่ ดำทมิฬ และภูมิฬ)

วันพุธที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557

การเดินทางของความสุข




ผ่านไปแล้วกับการฉลองปีใหม่ด้วยการเดินทางไปหาแม่ยายที่อเมริกาฬสินธุ์
ไปทำหน้าที่ลูกเขยที่ดี วันเดินทางไป คือ 25 ธันวาคม 2556
คืนนั้นฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน ตั้งหน้าตั้งตารอว่า..เมื่อไร่จะเช้านะ
เวลาประมาณตี 4 เรา 2 คนก็ออกเดินทาง คุณมี๊ไว้วางใจให้ฉันขับรถ
ในช่วงเวลานั้น ตัวเองรู้สึกว่า..บนถนนที่ทอดยาวมันเต็มไปด้วยความสุข ความหวัง  
ฉันขับไปเรื่อยๆตั้งแต่ฟ้ามืดจนพระอาทิตย์ส่องแสง
คำว่า “ครอบครัวเดียวกัน” เป็นคำที่ชัดเจนที่สุดในเวลานี้
ฉันรู้สึกภูมิใจที่แม่ยอมรับฉัน และไม่โกรธฉันแล้ว
เป็นครั้งแรกที่ฉันเจอภูมิฬก็เหมือนรักแรกพบ เราเข้ากันได้ดีมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก
กับเพชรอินทร์และหลง ก็เข้ากันกับฉันได้ดีเกินคาดเช่นกัน
แม่มีฝีมือทำกับข้าวสมกับคำว่า คุณเชฟตัวจริง ฉันเจริญอาหาร
จนคุณมี๊เอ่ยปากว่า ..”นี่ยังไม่อิ่มอีกหรอ” 555+
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินปลาหมึกกับปลาย่างที่ตัวเองซื้อส่งให้แม่ทุกเดือน
พอกินกับข้าวเหนียวร้อนๆ โห! อร่อยมากๆ
ปีนี้อากาศหนาวจัด เรา2คนพูดปากเป็นไอออกมาเลยล่ะ
ทุกเช้าเราจะไม่ยอมอาบน้ำ เพราะอาบไม่ไหวจริงๆ
แต่ละวันเรามีกิจกรรมทำเยอะแยะไปหมด ทั้งพาแม่ช้อปปิ้ง
เอารถไปเจิมที่วัดหลวงปู่สิงห์ จังหวัดหนองคาย ไปตลาดท่าเสด็จ
ไปหากอล์ฟที่บ้าน อยู่อำเภอสามชัย (ไกลมาก) ได้เจอลูกสาวกอล์ฟ
น้องโฟกัสพูดเจื้อยแจ้วเป็นเด็กฉลาด โชคดีที่เรา 2 คน มาทันส่งกลอ์ฟ
ไปทำงานที่ออสเตรเลียพรุ่งนี้ นอกนั้นเราก็ไปหาแม่นุ่นที่บ้าน ไปช่วยปุ๊ขายขนมทองพับที่ตลาด
หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้เจอปุ๊ พอมาเจอกันเราเข้ากันได้ดีเช่นกัน แถมยังช่วยปุ๊ทำขนม
แล้วเอาขนมใส่ถุงอีกด้วย ฉันแอบเห็นแม่สำลียิ้มอย่างมีความสุขที่ลูกสาวคนเล็กกลับบ้าน
ฉันรู้สึกว่า..เวลาแต่ละวันผ่านไปเร็วเกินไป ฉันมีความสุขในทุกที่ ที่มีคุณดาลันอยู่

ฉันตั้งใจว่าเดือนกรกฎาคม 2557 ฉันจะกลับไป”บ้าน”อีกครั้ง


ขอบคุณคุณมี๊ที่ทำให้ปี๊มีความสุขนะคะ 

วันจันทร์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2556

"รักแท้" คือ อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่านะจ๊ะ!

กอดแน่นงี้แปลว่ารักมากอ๊ะสิ๊ อิๆ ^^

ตั้งแต่วันแรก..จนถึงวันนี้..ความรู้สึกที่มีต่อคุณมี๊มันไม่ได้คงเดิมนะ
แต่มันกลับมากขึ้นๆ ในทุกวัน ครอบครัวเล็กๆของเราอบอุ่นมาก
การใส่ใจดูแลกันมันทำให้เราไม่เหงา ไม่รู้สึกว้าเหว่..><
ยามเจ็บไข้ได้ป่วยก็มีอีกคนอยู่เคียงข้างไม่ห่าง
มิน่าล่ะ..คนเราถึงใฝ่ฝันที่รอคอยที่จะพบกับ “รักแท้”
คำว่า “รักแท้” สำหรับเรา2คน นั่นคือ การอยู่ดูแลกันจนแก่เฒ่าและเสมอต้นเสมอปลาย
ฉันมั่นใจว่า..ต้องเป็นตัวฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะทำหน้าที่ได้อย่างดีที่สุด
ฉันไม่มีทางไว้ใจให้ใครมาดูแลคุณดาลัน และฉันก็เชื่อว่า..คุณดาลันก็เช่นกัน


วันพฤหัสบดีที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2556

บางวันเวลาเดินเร็ว!บางวันเวลาเดินช้า...

บางวัน เวลาของฉันนั้นเดินเร็ว..เร็วมาก
โดยเฉพาะช่วงเวลาแห่งความสุข เมื่อเวลาทื่คุณดาลันกำลังจะต้องจากฉันไปไกล
ด้วยความเหตุผลจำเป็น ฉันรู้สึกว่าทำไมเวลาฉันมันน้อยนัก
บางวัน เวลาของฉันกลับเดินช้า..ช้ามาก
โดยเฉพาะเวลาแห่งการรอคอย.. ใครสักคนกลับมา ฉันเฝ้ารอคุณดาลันทุกวัน ทุกเวลา
ฉันไม่รู้วิธีที่จะทำให้ความรู้สึกเหล่านี้บางเบาลง ..
ฉันไม่ใช่คนที่ยึดติดเรื่อง “เวลา” หรือเอาเวลามาเป็นใหญ่ในการใช้ชีวิตหรอก..
แต่ในทางตรงกันข้าม..”ฉันยึดติดคุณดาลัน”

ถ้าเปรียบฉันเป็นต้นไม้ใหญ่..
คุณดาลันก็คงจะเป็นออกซิเจนที่ไหลเวียนอยู่ในทุกส่วนของลำต้นนั้น
และหล่อหลอมมาเป็นฉันที่แข็งแรงในวันนี้... 

วันอังคารที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2556

ความคิดถึงกำลังเดินทาง



ด้วยภาระหน้าที่การงานทำให้เราต้องไกลกัน
แต่ไม่ได้หมายความว่า ความรัก ความคิดถึง ความผูกพัน มันจะลดลง
ก้าวสู่วันที่ 9 แล้วสินะ ที่คุณดาลันต้องไปประจำการอยู่ต่างจังหวัด
ฉันรู้ว่า..คุณดาลันเหนื่อยมากทุกวัน สิ่งที่ช่วยได้คือ ไม่ทำตัวเป็นภาระเพิ่ม
ถามว่าเหงามั้ย..ตอบเลยว่าเหงา
ถามว่าโหยหามั้ย..ตอบเลยว่าเป็นตลอดเวลา
การนอนคนเดียวทุกคืนทำให้ความคิดถึงเพิ่มมากขึ้น
แต่ฉันภูมิใจว่า.."เราสองคนมีจิตใจที่เข้มแข็งพอที่จะไม่ยอมให้ใครมาแทรกกลางความรักได้”
เมื่อคืนมี๊ถามปี๊ว่า..เรามาอยู่ด้วยกันกี่เดือนแล้ว?
ปี๊ตอบไปว่า..สำหรับปี๊นะ ตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม 2012 เป็นวันที่ปี๊จดจำได้ดี
ที่ปี๊สามารถยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อยืนหยัดและเคียงข้างคุณดาลันไปตลอดชีวิต
ซึ่งเราจะเริ่มต้นใหม่และสร้างครอบครัวเล็กๆของเราให้อบอุ่นที่สุด
จากนี้ไปอีก 30 ปี 40 ปี คุณยายหัวขาวโพลน ..ตื่นเต้นนะที่จะรอวันนั้น
กับการมีกันและกัน “มีแค่เรา”
กับกว่า 6 ปีแล้วที่รักกัน ขอบคุณที่มั่นคงในรัก และขอให้มั่นใจว่า คุณมี๊ตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกปี๊คะ

รักเสมอ (คุณปี๊ของมี๊คนเดียว) 

วันพุธที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2556

ฉันรักผู้หญิงคนนี้.....และอยากใช้ชีวิตไปกับเธอ


 
ความรู้แรกเริ่มที่รู้สึกว่ารักผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่วันที่เริ่มถามใจตัวเองว่า”รักเขาใช่ไหม” จนถึงวันนี้วันที่แน่ใจแล้วว่า “เรารักเชา”มาก

มันผ่านมา 6 ปี แล้ว ที่ความรู้สึกของเราที่มีต่อเขายังคงมั่นคง ...ไม่ยอมเปลี่ยน และเคยรักใครได้เท่านี้มาก่อน

วันอาทิตย์ 15 ก.ย วันคล้ายวันเกิดผู้หญิงคนนี้  อายุครบ 33 ปี ชีวิตที่ผ่านมาครึ่งค่อนชีวิต  ทำให้ทุกๆวันต่อจากนี้ ผู้หญิงคนนี้

ไม่ได้ใช้ชีวิตไปวันๆ แต่เขาต้องทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ดูแลครอบครัว แม่ และ คนที่ขอใช้ลมหายใจร่วมกับเขาจนวินาที่สุดท้ายนั้นก็คือฉัน

วันที่ 14 ก.ย ค่ำวันเสาร์ก่อนจะนอนกอดเขานอนหลับฝันดี  ฉันบอกเขาว่า”คนเราไม่จำเป็นต้องเก่งเสมอไป” เราป็นเพียงส่วนหนึ่งที่เข้ามาเติมเต็ม ในสิ่งที่ขาดหายไป เพราะถ้าเขาเก่งทุกอย่าง ฉันว่าเราคงมีปากเสียงทะเลาะกัน




ฉันตัดสินใจถูกแล้ว ที่ยอมมั่นคงต่อความรู้สึกตัวเอง ที่ไม่ยอมรักใครเต็มหัวใจ เพราะทุกความรู้สึกฉันเก็บไว้ให้ผู้หญิงคนนี้คนเดียว

ฉันรักผู้หญิงคนนี้.....และอยากใช้ชีวิตไปกับเธอ

 

วันจันทร์ที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2556

รักพี่ฟิวส์คะ


 
โชคดีแค่ไหน...ที่ตื่นเช้าขึ้นมาทุกวัน...แล้วเจอคนที่เรารักและเขาก็รักเราที่สุด
ทุกวันนี้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่”เอาแต่ใจ”สุดถ้าไม่ทำให้อย่างที่บอก ก็จะแสดงออกทันทีว่าไม่พอใจ
ฉันใช้ชีวิตอยู่อย่างสบาย สบายมาก เรียกได้ว่าแทบไม่ต้องทำอะไรเองเลย เพราะมีคุณสามีทำให้
ตั้งแต่ฉันตื่นยันฉันเข้านอน  เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันทุกวัน ฉันนอนหลับอบอุ่นทุกครั้ง เพราะจะมีมือน้อยคอยกอด
อยู่เสมอ มันเป็นความสุขที่ลงตัวจริงๆ ขอบคุณที่ทำให้ทุกวินาทีมีค่า ไม่ว่าจะวันทำงาน จันทร์ ถึง เสาร์ และวันหยุด 1 วัน
ที่แสนจะมีค่า ทำให้ฉันมีรอยยิ้มที่กว้างมาก รวมทั้งคุณสามีที่ดูมีความสุขมากเหมือนกัน
เรื่องเล็กๆ ความสุขเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ ที่เกิด ขึ้นในทุกๆ ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นอยากขอบคุณ มากที่สุด
รักที่สุดในโลก